Eten bidden beminnen

Het was al kwart voor zes toen we,  Sam, mijn dochter, en ik, bedachten dat we eigenlijk trek hadden in een stukje hartige taart van de Bakkerswinkel als avondeten. “Jaaaa”, zei Sam genietend van het idee. Ik wierp tegen dat het al te laat was, die winkel sluit om zes uur en het is veel langer rijden dan een kwartier, dacht ik. Ongelovig keek ze me aan. Hoe kon ik dat nou zeggen. “Op de fiets”, zei ik. “Nee, met de auto natuurlijk, jij wil tegenwoordig overal met de fiets naartoe”, kreeg ik van haar terug, terwijl ze me enigszins smekend aankeek. Ik was snel overgehaald want ik kon ook niet veel anders bedenken voor het eten vandaag.  Dat heb je soms, dan heb je iets in je hoofd en moet je het hebben ook. “Kom op dan! We gaan nu direct!”, zei ik, ondertussen mijn autosleutels uit mijn tas vissend. We holden de deur uit, sprongen in de auto en gehaast reed ik weg. Je zal het altijd zien, als je haast hebt zitten er slome duikelaars voor je op de weg. Het viel nog mee. Onderweg bedacht ik waar we het best konden parkeren. Die winkel zit in een oud straatje, halverwege twee parkeerterreinen en vanaf beide moet je een stukje lopen. Ik koos het grootste parkeerterrein en dat koos de bestuurster van de auto voor mij ook. Tergend langzaam reed zij voor mij het parkeerterrein op. Ik bedwong mijn ongeduld nauwelijks. Tot overmaat van ramp ging ze zonder richting aan te geven achteruit in parkeren. Nijdig maakte ik een gebaar met mijn hand dat staat voor “knipperlichten” (althans, bij mij thuis) en scheurde daarna met piepende banden om haar auto heen. Ik vind dat nog steeds stoer klinken, banden die piepen als je optrekt. Ik dacht dat Sam het beste vooruit kon hollen maar omdat ik gemakkelijk een parkeerplaatsje vond rende ik maar meteen met haar mee. Al rennend bedachten we hoe ironisch het zou zijn als de zaak toch net dicht was. Of nog erger: als ze geen hartige taart meer hadden. Al vanaf een afstandje zagen we dat de winkeldeur nog openstond. We vielen zowat letterlijk met de  deur in huis. De winkeljuffrouw keek verrast op en vroeg wat we wilden hebben. Ik moest eerst even op adem komen en gebaarde hijgend naar Sam dat zij het woord moest doen. Sam vroeg of ze nog hartige taart had en de juffrouw pakte een blaadje waarop het assortiment beschreven stond en zei dat alleen de ragouttaart er niet meer was. Gelukkig was dat nu net de taart waar we geen belangstelling voor hadden. We bestudeerden de lijst even, het zag er allemaal heel lekker uit. De Bakkerswinkel is een bakkerij met eetgelegenheid. Het interieur ziet er niet uit, echt allemaal bij elkaar geraapt oud en krakkemikkig meubilair. Dat is, naast het lekkere eten, ook de charme van deze zaak. Het hele etablissement bestaat uit gekke hoekjes, aanbouwtjes, een langwerpige serre met een volière achter glas en een heerlijke tuin. De tafeltjes in de serre zijn voormalige naaimachinetafeltjes met aan de onderkant een trapmechanisme. Het is mooi van lelijkheid zou mijn oma zeggen. Het eten is heel ambachtelijk en varieert van sandwiches waar je beleg en dressing zelf samenstelt tot hartige taarten, heerlijke zoete taarten en je kunt er ook high-tea-en. Toen de kinderen nog klein waren gingen we er zaterdags tijdens het winkelen vaak even naartoe. We hadden onze keus snel gemaakt en bestelden een stuk tomatenquiche en een stuk gehakttaart. Terwijl die werden afgesneden stonden we verlangend te kijken naar al het zoete lekkers in de vitrine en besloten meteen maar een toetje mee te nemen. Een stuk cheesecake voor mij en Sam ging voor een scone met clotted cream. Blij met onze aankoop liepen we een heel stuk rustiger dan op de heenweg daarna de winkel weer uit terug naar de auto. Lachend omdat we op tijd geslaagd waren gingen we terug naar huis. Terwijl de oven aan het voorverwarmen was besloten we onder het eten de film Eat Pray Love te gaan kijken. Toepasselijk.