Balans

Help! Ik moet mijn presentatie over het artikel van de chemische boodschap in menselijke tranen nog afmaken. Straks naar de werkgroep over somatoforme stoornissen. Tentamens voor eind oktober voorbereiden. Voor de pilot met de grote landelijke autorijschool moet ik verder schaven aan het pakket voor faalangst. Mijn huis opruimen. Boekhouding doen. Stop! Ik laat mezelf bijna helemaal in de stress schieten. En stress maakt ziek. Waarom stress ziek maakt gaat Dr. Brosschot binnenkort onderzoeken in Leiden, zag ik op de website van de universiteit. Hij was mijn docent voor het vak Stress, Gezondheid en Ziekte, vorig jaar. Ik vond dat een heel leuk vak en ook het boek dat erbij hoorde van Sapolsky, Why Zebras don’t get Ulcers was interessant. Stress hoort bij het leven maar chronische stress schijnt funest te zijn. We zouden als mensen wat meer moeten luisteren naar ons lichaam. In deze Westerse, individualistische maatschappij zijn we echter vooral gefocust op presteren. Ieder voor zich, en God voor ons allen, maar Die is in een vergeethoekje geraakt bij de meesten. Gisteren werd ik in een leuke discussie betrokken. In het rookhok bij FSW zat een groepje mensen met verschillende culturele achtergronden te praten over hoe koud Nederlanders zijn. Het waren merendeels bekende gezichten voor mij, een aantal van Politicologie en van Psychologie, waaronder eentje die met de master Sociale Psychologie bezig is. De enige Nederlander die tot dusver mee discussieerde was een meisje. Omdat ik zichtbaar geïnteresseerd vanaf een afstandje die discussie volgde vroeg de Marokkaanse jongen van Politicologie wat ik er van vond. Ha, dat vond ik leuk. Ik schoof mijn stoel bij de groep en vertelde dat ik mijzelf geen Nederlander voel. Ik weet het, daar moet ik mee oppassen, daarom zal ik proberen uit te leggen wat ik bedoel: De manier waarop bij ons bepaalde zorgtaken afgewenteld worden op de overheid. Het stoïcijns langs elkaar heenlopen, zonder op te kijken of te groeten. De focus die vooral op materiële zaken ligt en het gehaast doen. Ik heb een dochter die Culturele Antropologie studeert en toen ik tegen haar vertelde dat mensen met een psychische stoornis als bijvoorbeeld schizofrenie in Oosterse culturen veel beter  worden bejegend, dat ze meer in de gemeenschap opgenomen blijven dan hier in het Westen, wees zij mij op de andere kant: bijvoorbeeld homoseksuelen worden in die culturen vaak verstoten door de gemeenschap. Zo ging ook de discussie met het groepje in het rookhok. Ieder noemde wat voors en tegens. Beide stromingen hebben natuurlijk voor- en nadelen. We waren het er over eens dat het zo mooi zou zijn als alle mensen van elkaar konden leren, want ook hier gaat het om balans. Net als bij stress. Een beetje stress is goed, dat spoort ons aan, maar teveel, langdurige stress haalt ons uit balans. Een duidelijk voordeel van inter-culturalisatie vind ik persoonlijk terug in de keuken. Het komt zelden voor dat ik puur Hollands eten kies. Ook daar waren we het als discussiegroepje over eens. Het Hollandse meisje zei zelfs dat zij tot haar zesde jaar nog nooit eerder een aardappel op haar bord had gehad. Al vond ik het een beetje onwaarschijnlijk dat zij zei dat ze niet wist wat een aardappel was. Maar weet iemand een restaurant te noemen dat de Hollandse Keuken serveert? Ik bedoel anders dan een Pannenkoekrestaurant. Het is toch heerlijk om te kunnen kiezen uit Mexicaans, Italiaans, Indonesisch of een ander exotische keuken? Met geloof is het volgens mij de laatste tijd ook zo: we kunnen kiezen of we op een traditionele manier willen bidden en naar een kerk gaan of dat we via meditatie op een andere manier steun en vrede in onszelf proberen te vinden. De jongen in het groepje die uit Curaçao komt vertelde over het verschil dat hij ervoer toen hij na drie maanden daar weer terug was in NL. Een portier van FSW die ook even een sigaret kwam roken haakte aan en zei dat hij na een vakantie in Thailand pas goed besefte hoe gehaast we zijn hier. Toen ik mij hardop afvroeg of temperatuur van invloed is op het tempo waarin en de manier waarop we leven was iedereen het met mij eens. Als het zo warm is zoals in Curaçao of Thailand, kan je bijna niet anders dan een stapje langzamer lopen. De Indonesische jongen beaamde dat met het voorbeeld dat in Japan, waar een prestatiemaatschappij heerst, het aantal mensen met burn-out enorm is. Het klimaat in dat land varieert van een gematigd zeeklimaat tot in het meest zuidelijke deel een subtropisch klimaat. Via de warmte in de diverse landen kwamen we tenslotte uit op de warmte tussen mensen onderling. De Marokkaanse jongen vertelde hoe het in zijn cultuur er aan toe gaat op sociaal gebied. Dat voedsel en gastvrijheid vanzelfsprekend met anderen worden gedeeld. Ook mijn Indonesische buurvrouw leerde mij dat: op nieuwjaarsdag staan op haar thuiseiland de voordeuren van iedereen wijd open. Het is dan traditie dat iedereen bij elkaar binnenvalt en mee eet van de rijkelijk aanwezige hapjes. Ja, wij hebben oliebollen met Oud & Nieuw. Die kennen ze nergens anders. Er zijn maar weinig gerechten die je wereldwijd aantreft. Mac Donalds doet zijn best daarin maar behalve de grote letter M die overal ter wereld gelijk is, varieert het menu toch wel per cultuur. Chinees eten leek mij het enige universele eten te zijn. Totdat ik eens in Parijs een Chinees restaurant bezocht; helemaal geen bami of nasi op de kaart te bekennen. Het was inmiddels tijd om het rookhok te verlaten en weer terug te gaan naar onze studieactiviteiten. Grappig eigenlijk hoe roken tot zoiets leidt. O nee, ik zal roken hier niet goed gaan praten maar als je ook daar balans in kan vinden is het leven toch gewoon verrukkelijk?