Wisselende contacten

Na de wiskundecursus waren de studiegenoten die ik daar had leren kennen de enige die ik herkende wanneer ik op de faculteit was. Ik weet nog goed hoe immens vol ik de collegezaal vond toen ik de eerste cursussen van de studie Psychologie volgde. Ik had moeite tussen al de rijen gezichten een bekende te zien. Op zich maakt dat niet zoveel uit want tijdens de colleges is er niet veel gelegenheid om iemand beter te leren kennen. Daar waren de (rook)pauzes en verplichte werkgroepen meer geschikt voor. Met meer dan vijfhonderd studenten in een studiejaar kom je dan zeker in het begin veel nieuwe gezichten tegen.   Het heeft dan ook even geduurd voordat ik in de wandelgangen wat meer gezichten begon te herkennen van medestudenten. Het groepje waarmee ik Tutoraat had was heel klein, en van die mensen zie ik nog maar één meisje geregeld bij het een of ander. Van de werkgroepen in het tweede jaar ben ik met een aantal vriend op Facebook geworden. De laatste grote werkgroep van dat jaar leverde een flinke toename van Facebook vrienden op. Dat was een cursus waarin we elkaar echt wat beter leerde kennen op een meer persoonlijk vlak. Het ligt dan nog meer voor de hand om contact te houden via Facebook. Toch zie ik de meeste van mijn Facebookvrienden zelden in een persoonlijker setting dan daar online. Nu in het derde jaar met weer nieuwe werkgroepen zitten er meer mensen bij die ik al van eerdere groepen ken. Het geeft wel een leuke draai aan die bijeenkomsten. Vandaag, voor mijn werkgroep begon, kwam een goede bekende van die eerdere grote werkgroep naar mij toe. We kletsten een beetje bij en door mijn opmerking dat ik vandaag op de fiets was gekomen zei zij, ja dat heb ik op Facebook gezien. Daarna ging het gesprek verder over Facebook. Wat een gek medium is dat eigenlijk. Zoals zij zei zit je dagelijks de updates van je vrienden te lezen en hun foto’s te kijken en leidt het enorm af van wat je eigenlijk zou moeten doen, zoals studeren. Ik vind het wel handig om dingetjes te delen met mensen die ik lief of leuk vind, zoals mijn kinderen, maar vergeet ook vaak dat heel veel anderen er ongemerkt van mee “genieten”. Wat voor sommigen leuk is om te lezen leidt bij anderen misschien tot irritatie. Het is alsof je met zo’n leuke magneet berichtjes voor je huisgenoten op je ijskast plakt maar er ongemerkt honderd vrienden langs die ijskast lopen. Sommige van die vrienden zien dingen van je die je in het “gewone” leven nooit aan ze zou hebben laten zien. Er zijn zelfs vrienden van over de hele wereld in mijn lijst die ik nog nooit heb ontmoet omdat ik ze via een spel heb leren kennen. Aan de andere kant is het wel door Facebook dat ik afgelopen zomer een enorm gave vakantie in Amerika heb gehad samen met een leuke Amerikaan. Zonder Facebook had ik hem nooit leren kennen. Via ondermeer Facebook is het ook vrij makkelijk om contact met hem te houden en met de nieuwe mensen die ik daar via hem heb leren kennen. Waar zouden we zijn zonder Facebook? We kunnen onze vrienden laten weten waar we uithangen, video’s en foto’s delen, spelletjes met ze spelen, berichtjes sturen en chatten. Het maakt niet uit of iemand verhuist, via Facebook kunnen we ze altijd weer opsporen. Ik ben nu sinds kort in het bezit van een smartphone en het is best handig om overal internet tot je beschikking te hebben. Tot nu toe kan ik mij nog bedwingen om automatisch via Facebook te laten weten waar ik “ingecheckt” heb en de automatische synchronisatie die ook ’s nachts met een geluidje liet weten dat er een reactie was heb ik snel weer uitgezet. Ik ben er sowieso wel achter dat je beter iets kunt “liken” dan een reactie geven want soms werd ik knetter van al de berichtjes over  reacties van anderen. Hoewel, Facebook heeft dat nu opgelost door niet meer zoveel mail te sturen. Google+ heeft kortgeleden het idee van Facebook overgenomen. Net voordat Facebook gelegenheid ging bieden om selectiever te delen wat je kwijt wil had Google+ al het idee van “kringen” geïntroduceerd. Om, zoals zij dat vertelden, berichtjes voor je vrienden gescheiden te houden van wat je moeder mag zien. Het lijkt er op dat deze twee media een ware competitie zijn aangegaan. Bij Google+ kun je chatten, echt praten zoals in een telefoongesprek en met meerdere mensen tegelijk filmpjes op Youtube bekijken. Facebook kondigde recent aan binnenkort met iets nieuws te komen dat ze Timeline noemen, je hele levensloop in film en foto’s online. Deze twee grote broers houden ons voorlopig lekker zoet en laten ook goed zien dat we dan eens veel met de een en dan eens veel met een ander omgaan. Een chart voor onze wisselende contacten.

Soggen

Help! Ik ben verslaafd aan een internetspelletje. Mafia Wars op Facebook. Ik begon aan Facebook omdat ik het een intelligenter alternatief vond voor Hyves. O, o, wat een vergissing. Eerst dacht ik nog dat de toegevoegde waarde van Facebook bestond uit het internationale karakter EN de mogelijkheid om online schaak te spelen met mijn studiegenootjes. Ik begon met het zoeken van bekenden die ook op Facebook staan en het aantal klom langzaam op naar een bescheiden tiental. Inclusief mijn vier kinderen! Toen werd ik door een vriend ingewijd in het spel poker en vond het leuk dat ik dat af en toe online kon spelen om er mee te oefenen, gewoon gratis, met nepgeld. Niet lang daarna leerde ik via iemand anders het spel Mafia Wars kennen. Het zelfde principe als het spel Farmville dat ik al door twee van mijn kinderen had leren kennen. De andere twee kinderen bleven er wijselijk van af. Ik begreep er toen weinig van waarom ze zo nodig steeds aan de computer moesten om pompoenen en dergelijke te oogsten. Nou, ik weet het nu. Mafia Wars, zucht.

Het komt erop neer dat je zoveel mogelijk levels doorloopt en dat gaat het snelste als je andere mensen rekruteert. Mijn bestaande voorraad vrienden bood niet veel liefhebbers. Maar er was een forum hoorde ik, daar kon je “vrienden” vinden. Nu begreep ik meteen waarom ik direct nadat ik met het spel begonnen was twee vriendschapsverzoeken van volslagen vreemdelingen had gekregen en na ze een paar weken te hebben laten wachten, voegde ik ze scrupuleus toe. Dat kon ik nog wel enigszins goedpraten, vond ik. Ook mijn zoon werd enthousiast voor het spel en natuurlijk gingen we bij elkaars Mafia familie om zo elkaar te helpen. De vriend die mij enthousiast gemaakt had voorzag mij dagelijks van een “energy pack” waardoor ik net wat meer rondjes kon spelen dan met de standaard voorraad. Nu ik het zo zie lijkt het wel een beetje op drugs dealen. Eerst gratis verstrekken en dan … ben je verslaafd!

Op dit moment is het zo dat ik alle vriendschapssuggesties klakkeloos aanvaard, want ik wil het aantal mafialeden in mijn spel laten groeien. Mijn profielpagina wordt overspoeld door berichtjes van bonussen en andere lokkertjes om het spel steeds weer te spelen. Gisteravond vroeg ik mij hardop af wat ik nu eigenlijk zo leuk vind aan dit spel. Het leid mij enorm af van de dingen die ik moet doen, studeren en andere dingen. Mijn zoon was er. Zoals gebruikelijk had hij zijn laptop mee gebracht. Even gingen we samen met laptops naast elkaar vergelijken waar we elkaar in het spel het meest mee konden helpen. Want er was een speciale Valentijnsactie! Ik stuurde hem wat “giften” en hij stuurde mij er wat. Toen begon ik een War tegen hem, dat had hij vorige week ook tegen mij gedaan. Eerst vond ik dat hele oorlogsgedoe een zwaar minpuntje van dat spel maar sinds ik had gehoord dat dit gebruikelijk en “leuk” is om tegen je eigen vrienden te “vechten” deed ik er dus aan mee. Het droeg immers allemaal bij aan mijn voortgang in het spel. In ieder geval was mijn oorlog tegen mijn zoon nog geen kwartier bezig of hij zei doodleuk dat hij de toepassing van zijn Facebook ging verwijderen! Hij besefte dat het hem steeds tot zinloos klikken op zijn laptop aanzette en hij had er genoeg van. (…) Ik voelde mij werkelijk in tweestrijd staan toen, ik had net allemaal nieuwe vriendschapsverzoeken uitgezet en hij deed wat ik diep van binnen eigenlijk ook wilde doen, ermee kappen omdat er eigenlijk geen fluit aan is. Toch heb ik het nog niet gedaan, ik ben nog steeds geregeld aan het klikken daar en besef dat ik morgen vrijwel onvoorbereid mijn colleges ga volgen. Studie ontwijkend gedrag. Soggen dus. 

Slimme Hans is terug

Slimme Hans is gereïncarneerd als varken. Of eigenlijk is de boer van het slimme paard Hans terug gekomen als varkenshouder. Eén van de leukste anekdotes van de eerste cursus in de opleiding Psychologie was het verhaal van het intelligente paard Hans. Dit paard kon de meest moeilijke vragen beantwoorden en verbaasde zelfs wetenschappers met zijn vermeende intelligentie. Of het nu ging om rekensommen, jaartallen of topografie, Hans gaf feilloos het juiste antwoord. Hoe? Door met zijn hoeven te schrapen, net zo vaak als de uitkomst groot was. Eerlijk gezegd lijkt het mij voor rekensommen iets eenvoudiger dan bij topografievragen, maar goed, zo ver ging het verhaal niet. De moraal van dit verhaal was bias. Bias betekent vertekening, bevooroordeling. Het werd ons uitgelegd in het kader van hoe je goed onderzoek op zet. Je kunt als onderzoeker (onbewust) focussen op een uitkomst die je hoopt te vinden en dat is net zoiets als consequent naast de roos schieten. Wat heeft dit nu met Hans te maken? Wel, iedereen was vol van de intelligent lijkende kunsten van Hans. Totdat een onderzoeker in het publiek op het idee kwam om Hans te blinddoeken. Hans bakte er zo niet veel meer van, want, hij kon de subtiele, onbewuste signalen van zijn baas niet meer zien. De signalen die niemand anders in het publiek waren opgevallen maar waar Hans met zijn fijngevoelige dierlijke aard wel op reageerde. Vanmiddag hoorde ik op de autoradio een interview met een varkenshouder uit Oss. Ik geloofde eerst mijn oren niet. Deze man vertelde dat ze tijdens het kunstmatig insemineren van de varkens vaak Nederlandstalige muziek op hebben staan. Dat kan haast niet anders in Oss. Het was hem kortgeleden opgevallen dat dit karwei voorspoediger verloopt wanneer er muziek opstaat van de Volendamse Jan Smit. De dj Jeroen van Inkel ging mij er iets te gedetailleerd op in. Je maakt mij niet wijs dat een varken zich gewilliger laat insemineren door muziek, waar hebben we het eigenlijk over? Dat legde de boer vervolgens ook uit: zakjes met sperma die vlotter naar de plaats van bestemming dreven. Iets te beeldend zo in de file. Heeft iemand er al aan gedacht hoeveel het misschien kan uitmaken als degene die het insemineren uitvoert dat ontspannen doet? Een zeug is ook maar een zeug. De opmerking waar het interview mee werd afgesloten: De beren (mannetjesvarkens) liepen nu met een boog om de radio heen als Jan Smit te horen was, maakte voor mij de verbinding naar het verhaal van Slimme Hans. Misschien is dit verhaal nog wel meer antropomorf dan dat van Hans. Thuis wilde ik eerst eens nagaan of er meer hierover gezegd was. Ik zag op het internet dat vele kranten over dit “nieuws” kopten. De meest ranzige was het AD die zegt dat varkens geil worden van Jan Smit. Mijn conclusie is dat het hoogstwaarschijnlijk de boer is die onder invloed is van de Volendamse zanger en de media hebben laten zien dat Slimme Hans nog steeds voortleeft. Dit keer als plugger voor Jan’s muziek!