Vandaag ben ik met een heel inspirerende jonge dichteres aan de slag geweest; we hebben samen een Facebook pagina gemaakt met een bescheiden selectie van haar mooiste gedichten. Ik heb I.M. kortgeleden leren kennen en sta versteld van wat zij uit haar pen kan laten vloeien. Zelf kom ik wat dichten betreft niet verder dan het niveau van rijmelarij. Op zich ook niet vervelend want ik heb met groot gemak menig “gedicht” op papier gezet. Vaak voor iemand anders. In “zwaardere” gedichten zag ik nooit zoveel, ik miste de passie waarmee het uitgesproken hoort te worden. Zonder gevoel is een gedicht niet veel meer dan een onsamenhangend stel zinnen of soms zelfs alleen maar woorden. Althans, dat was het voor mij, tot kort geleden. Een sprankje van haar geestdrift is op mij overgeslagen.
Het past helemaal in het lentegevoel waarin ik verkeer. Passie, nieuw leven, inspiratie, avontuur en de (soms bitterzoete) liefde. Toen ik tegen I.M. verzuchte dat ik dat zo bewonder, haar productiedrang, zei ze ontnuchterend dat het vooral een kwestie is van ervoor gaan zitten. Daar ging mijn illusie: ik dacht dat het vanzelf kwam, een soort onbedwingbare drang om te schrijven. Aan de andere kant is de waarheid achter deze illusie veel mooier. Gewoon beginnen en regelmatig blijven doen. Eigenlijk lijkt het wel wat op het schrijven van de verplichte verslagen bij IBV. Soms kunnen mijn vingers amper de snelheid aan waarmee ik mijn gedachten op wil typen en soms stokt het. Zoals nu. Ik ging een nieuwe kop thee halen en werd gebeld, een bekende die even langs wil komen. Daar gaat mijn inspiratie voor dit moment. Weg is het lyrische gevoel dat ik had door het lezen van I.M.’s gedichten. Degene die straks langskomt heeft iets op zijn lever, dat had hij al door laten schemeren. En zoals ik ben, pas ik mijn stemming aan en schiet binnen tien seconden van passie naar luisterend medeleven. Andersom duurt vaak wat langer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten