Frauen power

Locatie: Sonnenhügel in Sankt Englmar (Beierse Woud) Vrouw: Barbara Karl. Website: http://www.sonnen-huegel.de/ Een fantastische plek, hoog op een heuvel, vandaar de naam, waar je culinair kunt genieten, heerlijk kunt slapen en bij de open haard kunt nagenieten van een dag ploeteren in de sneeuw. Wintersporten is aan mij niet besteed, ik heb het een paar keer geprobeerd, maar voor Sonnenhügel ga ik echt nog wel eens terug. We leerden deze plek kennen doordat de eigenaar als enorm aantrekkelijke bartender over de ijsbar naast de piste regeerde. Thomas. Op zijn Duits uitgesproken klinkt het nog veel leuker! Echt een leuke vent. En toen kwam het ter sprake dat hij ook eigenaar was van Sonnenhügel, een restaurant en pension. Maar ook van de plaatselijke discotheek en nog een bar bij de andere piste. We gingen er eten met de hele club. Een brunch om de verjaardag van één van de vakantiegangers te vieren. Geweldig wat er allemaal op tafel kwam. Heerlijk brood en overvloedig beleg. Op de kaart stonden ook diverse soorten thee waar de Frauen power thee meteen uitsprong. Warm aanbevolen door Barbara, de vrouw van Thomas. De kleur van die thee valt moeilijk te beschrijven: roder dan gewone thee in ieder geval. Terug in Nederland blijkt die zelfde thee onder de naam Women’s Energy te koop bij de natuurwinkel. Wat valt het tegen dat de smaak dan toch zo anders is. Wellicht ontbrak er een vleugje Sonnenhügel aan deze variant.

Toch heb ik daarna nog vaak kunnen genieten van Frauen Power op Hollandse bodem. In een andere vorm en setting weliswaar maar minstens zo bijzonder. Recent nog. Zoals ik al eerder schreef heb ik een enorm leuke en interessante schrijfcursus gevolgd bij Klaartje Dullemond in Amsterdam. Samen met Marieke en Mireille hebben we leerzame en gezellige uurtjes doorgebracht in haar atelier. We bespraken onze verhalen en wisten het allemaal zeker: we gaan een bestseller schrijven! Kort na afloop van de cursus was Marieke de eerste die daad bij woord voegde. Zij veranderde van baan en deelde haar werkweek zo in dat zij een dag per week aan schrijven kon besteden. Mireille en ik doen er iets langer over.

Een andere vrouw waarbij ik aan Frauen Power moet denken is Annemarie Postma. Ooit was zij columniste in het Algemeen Dagblad en ik keek steeds reikhalzend uit naar haar nieuwste. Zij heeft al verschillende inspirerende boeken op haar naam staan.

En nu, na de IBV cursus zijn er weer wat inspirerende vrouwen om mij heen die I.M. en mij  aanmoedigen om te schrijven en publiceren. Ik kan er nu niet meer om heen, bedenk ik, terwijl ik tevreden nog een slokje thee neem. 

Kameleon

Vandaag ben ik met een heel inspirerende jonge dichteres aan de slag geweest; we hebben samen een Facebook pagina gemaakt met een bescheiden selectie van haar mooiste gedichten. Ik heb I.M. kortgeleden leren kennen en sta versteld van wat zij uit haar pen kan laten vloeien. Zelf kom ik wat dichten betreft niet verder dan het niveau van rijmelarij. Op zich ook niet vervelend want ik heb met groot gemak menig “gedicht” op papier gezet. Vaak voor iemand anders. In “zwaardere” gedichten zag ik nooit zoveel, ik miste de passie waarmee het uitgesproken hoort te worden. Zonder gevoel is een gedicht niet veel meer dan een onsamenhangend stel zinnen of soms zelfs alleen maar woorden. Althans, dat was het voor mij, tot kort geleden. Een sprankje van haar geestdrift is op mij overgeslagen.

Het past helemaal in het lentegevoel waarin ik verkeer. Passie, nieuw leven, inspiratie, avontuur en de (soms bitterzoete) liefde. Toen ik tegen I.M. verzuchte dat ik dat zo bewonder, haar productiedrang, zei ze ontnuchterend dat het vooral een kwestie is van ervoor gaan zitten. Daar ging mijn illusie: ik dacht dat het vanzelf kwam, een soort onbedwingbare drang om te schrijven. Aan de andere kant is de waarheid achter deze illusie veel mooier. Gewoon beginnen en regelmatig blijven doen. Eigenlijk lijkt het wel wat op het schrijven van de verplichte verslagen bij IBV. Soms kunnen mijn vingers amper de snelheid aan waarmee ik mijn gedachten op wil typen en soms stokt het. Zoals nu. Ik ging een nieuwe kop thee halen en werd gebeld, een bekende die even langs wil komen. Daar gaat mijn inspiratie voor dit moment. Weg is het lyrische gevoel dat ik had door het lezen van I.M.’s gedichten. Degene die straks langskomt heeft iets op zijn lever, dat had hij al door laten schemeren. En zoals ik ben, pas ik mijn stemming aan en schiet binnen tien seconden van passie naar luisterend medeleven. Andersom duurt vaak wat langer.